Een wervelend labirint
Ontwikkeling van een ontwerptool voor irrigatiesystemen (waterkanalen + stroomsimulaties)
Back
Contact
Home
Een wervelend labirint
Ontwikkeling van een ontwerptool voor irrigatiesystemen (waterkanalen + stroomsimulaties)
Back
Contact
Home
Een wervelend labirint
Ontwikkeling van een ontwerptool voor irrigatiesystemen (waterkanalen + stroomsimulaties)
Back
Contact
Home
Zogenaamde druppelirrigatiesystemen worden vooral gebruikt voor het besproeien van grote oppervlakken, zoals in kassen, fruitboomgaarden, velden en parken. Planten groeien beter met een constante watertoevoer. Door waterdruppels direct bij de wortels te injecteren, gaat er zeer weinig water verloren door verdamping of wind. Meststoffen kunnen samen met het water in de grond worden opgenomen.
Het hart van elke druppelaar is het labyrint, dat bestaat uit een klein kanaaltje (doorsnede < 1 mm) met veel bochten en obstakels. De geometrische vorm van dit labyrint bepaalt de waterafgifte bij de heersende druk in de toevoerleiding.
De druppelaar wordt vervaardigd met behulp van spuitgieten. Omdat spuitgieten hoge productiekosten met zich meebrengt, kunnen doorgaans slechts enkele verschillende labyrintvarianten worden getest om de gewenste relatie tussen druk en waterdebiet te bereiken. Daarom is het, voordat een prototype wordt gebouwd, noodzakelijk om deze relatie zo nauwkeurig mogelijk te voorspellen op basis van de labyrintgeometrie. Flow-Motion zou daarom een nieuwe ontwerpmethode moeten ontwikkelen om deze voorspelling te verbeteren.
Allereerst werden de stromingsverschijnselen in het labyrint van een schaalmodel bestudeerd met behulp van visualisaties en metingen, en werd de invloed van geometrische veranderingen op de stromingsweerstand bepaald. Deze resultaten werden gebruikt voor numerieke simulaties (CFD - Computational Fluid Dynamics). Stromingssimulaties werden uitgevoerd voor een breed scala aan labyrintgeometrieën, en de relatie tussen druk en volumestroom werd vastgesteld. De meest veelbelovende vormen werden vervolgens teruggevoerd naar het schaalmodel en experimenteel getest.
Deze combinatie van experimentele en numerieke methoden heeft veel belangrijke resultaten opgeleverd. Ten eerste heeft het ons begrip van de stroming door het labyrint en de manieren waarop deze kan worden beïnvloed, vergroot. Ten tweede heeft de vermindering van het aantal benodigde prototypes ook geleid tot een verlaging van de productiekosten.
Zogenaamde druppelirrigatiesystemen worden vooral gebruikt voor het besproeien van grote oppervlakken, zoals in kassen, fruitboomgaarden, velden en parken. Planten groeien beter met een constante watertoevoer. Door waterdruppels direct bij de wortels te injecteren, gaat er zeer weinig water verloren door verdamping of wind. Meststoffen kunnen samen met het water in de grond worden opgenomen.
Het hart van elke druppelaar is het labyrint, dat bestaat uit een klein kanaaltje (doorsnede < 1 mm) met veel bochten en obstakels. De geometrische vorm van dit labyrint bepaalt de waterafgifte bij de heersende druk in de toevoerleiding.
De druppelaar wordt vervaardigd met behulp van spuitgieten. Omdat spuitgieten hoge productiekosten met zich meebrengt, kunnen doorgaans slechts enkele verschillende labyrintvarianten worden getest om de gewenste relatie tussen druk en waterdebiet te bereiken. Daarom is het, voordat een prototype wordt gebouwd, noodzakelijk om deze relatie zo nauwkeurig mogelijk te voorspellen op basis van de labyrintgeometrie. Flow-Motion zou daarom een nieuwe ontwerpmethode moeten ontwikkelen om deze voorspelling te verbeteren.
Allereerst werden de stromingsverschijnselen in het labyrint van een schaalmodel bestudeerd met behulp van visualisaties en metingen, en werd de invloed van geometrische veranderingen op de stromingsweerstand bepaald. Deze resultaten werden gebruikt voor numerieke simulaties (CFD - Computational Fluid Dynamics). Stromingssimulaties werden uitgevoerd voor een breed scala aan labyrintgeometrieën, en de relatie tussen druk en volumestroom werd vastgesteld. De meest veelbelovende vormen werden vervolgens teruggevoerd naar het schaalmodel en experimenteel getest.
Deze combinatie van experimentele en numerieke methoden heeft veel belangrijke resultaten opgeleverd. Ten eerste heeft het ons begrip van de stroming door het labyrint en de manieren waarop deze kan worden beïnvloed, vergroot. Ten tweede heeft de vermindering van het aantal benodigde prototypes ook geleid tot een verlaging van de productiekosten.
Zogenaamde druppelirrigatiesystemen worden vooral gebruikt voor het besproeien van grote oppervlakken, zoals in kassen, fruitboomgaarden, velden en parken. Planten groeien beter met een constante watertoevoer. Door waterdruppels direct bij de wortels te injecteren, gaat er zeer weinig water verloren door verdamping of wind. Meststoffen kunnen samen met het water in de grond worden opgenomen.
Het hart van elke druppelaar is het labyrint, dat bestaat uit een klein kanaaltje (doorsnede < 1 mm) met veel bochten en obstakels. De geometrische vorm van dit labyrint bepaalt de waterafgifte bij de heersende druk in de toevoerleiding.
De druppelaar wordt vervaardigd met behulp van spuitgieten. Omdat spuitgieten hoge productiekosten met zich meebrengt, kunnen doorgaans slechts enkele verschillende labyrintvarianten worden getest om de gewenste relatie tussen druk en waterdebiet te bereiken. Daarom is het, voordat een prototype wordt gebouwd, noodzakelijk om deze relatie zo nauwkeurig mogelijk te voorspellen op basis van de labyrintgeometrie. Flow-Motion zou daarom een nieuwe ontwerpmethode moeten ontwikkelen om deze voorspelling te verbeteren.
Allereerst werden de stromingsverschijnselen in het labyrint van een schaalmodel bestudeerd met behulp van visualisaties en metingen, en werd de invloed van geometrische veranderingen op de stromingsweerstand bepaald. Deze resultaten werden gebruikt voor numerieke simulaties (CFD - Computational Fluid Dynamics). Stromingssimulaties werden uitgevoerd voor een breed scala aan labyrintgeometrieën, en de relatie tussen druk en volumestroom werd vastgesteld. De meest veelbelovende vormen werden vervolgens teruggevoerd naar het schaalmodel en experimenteel getest.
Deze combinatie van experimentele en numerieke methoden heeft veel belangrijke resultaten opgeleverd. Ten eerste heeft het ons begrip van de stroming door het labyrint en de manieren waarop deze kan worden beïnvloed, vergroot. Ten tweede heeft de vermindering van het aantal benodigde prototypes ook geleid tot een verlaging van de productiekosten.
