Professor Wubbo Ockels, lid van het Europese D1-astronautenteam in 1985, was wereldwijd bekend om zijn buitengewone projecten op het gebied van hernieuwbare energie en transportsystemen. Deze omvatten: NUNA (een raceauto op zonne-energie, World Solar Challenge), SUPERBUS (een touringcar die 250 km/u kan halen), ECOLUTION (een emissievrij schip) en LADDERMILL.

Het basisidee achter het LADDERMILL-project was om een ​​gesloten kabellus, waaraan vliegers in een lijn waren bevestigd, in beweging te brengen. Deze beweging moest een generator aandrijven om elektriciteit op te wekken. Omdat de LADDERMILL ontworpen was om een ​​hoogte van 10 km te bereiken, zou theoretisch een elektrisch vermogen van 100 megawatt mogelijk zijn geweest.

Om de haalbaarheid van zo'n ambitieus project te verifiëren, moesten talloze aerodynamische vragen worden beantwoord. FlowMotion werd daarom ontwikkeld om deze vragen te beantwoorden. Deze vragen betroffen aanvankelijk de krachten die op de vliegers inwerkten. Deze krachten moesten aanzienlijk veranderen, aangezien de vliegers bedoeld waren om aan de ene kant van de lange lus een opwaartse kracht en aan de andere kant een neerwaartse kracht te genereren. Dit moest worden bereikt door middel van een mechanisch mechanisme om de aanvalshoek te veranderen.

Een even cruciale vraag was de aerodynamische stabiliteit van de vliegers. Zelfs de kleinste zijwaartse bewegingen van de vliegers konden een vrijhangende constructie van deze omvang doen trillen en de veilige werking van het systeem in gevaar brengen.

Als onderdeel van het onderzoek analyseerde FlowMotion een groot aantal vliegerconfiguraties met behulp van verschillende berekeningsmethoden. Op basis van de verkregen gegevens werd een configuratie ontwikkeld die het beste compromis vormde tussen de vereiste specificaties voor het LADDERMILL-project.